bij TISCHA

Woorden van bij TISCHA

Niemand ontkomt eraan: dat we door onze dierbaren wordt gekwetst. Wat moeten we doen met die gevoelens? Gevoelens van verdriet die je ineens, plotseling en onaangekondigd als ze komen, overmannen, verlammen. Hoe moet je dat verstouwen? Een ding: iedereen heeft er last van.

Wegwaaien

niet

hartelijk dank voor

de niet prachtige woorden

die mij toekwamen

zij zullen gaan

waar zij moeten gaan

ze waaien weg

van mijn oren vandaan

in het oneindige iets

met de opdracht

dat jouw onaardige woorden

zullen transformeren

tot niets

Tischa ©

een verhaal van bij TISCHA

Als je op andere plekken deze site bekeken hebt, dan weet je inmiddels dat ik aan het idee hecht, dat iedereen op aarde een persoonlijke reis maakt met als doel zielsgroei. Beschouw het idee van discriminatie op huidskleur en zie hoe dat een vreemde wending kan krijgen.

Stel je een ziel voor. De ziel wacht, op een plek waar alle zielen bijeen zijn, op een nieuw aards avontuur. Dat avontuur moet Zielsgroei brengen. Het ene leven is het andere niet en bovendien is het leven soms leuk en vaker helemaal niet fijn en in sommige gevallen gruwelijk.

Stel je nu voor dat je ergens in 1800 in Afrika bent geboren en als slaaf vervoerd bent naar Amerika.

Daar aangekomen, na forse ontberingen van honger, dysenterie en slaag,  werd je op een katoenplantage te werk gesteld bij een rijk gezin dat te lui was zelf katoen te plukken en onderging je nog meer ontberingen van honger, dysenterie en slaag. Je was niet kapot te krijgen want je was nou eenmaal oersterk geboren. Na de gevechten tussen noord en zuid, de Unie tegen de Confederalen, werd je na jaren van diepe ellende van je slavenbestaan bevrijd.

Je stichtte een gezin met je prachtige vrouw waarvan je innig hield. Een groot gezin viel je ten deel. Een gezin van de oersterken. Uit jouw gezin ontstonden weer nieuwe gezinnen. Toen je doodging had je maar liefst, de oersterke drang was groot, 12 kinderen en 144 kleinkinderen in alle tinten. Tot op de dag van vandaag stroomt dat donkere Afrikaanse bloed in talloze nazaten.

Darwins idee over de  race van de  Survival of the Fittest is door jou hoogstpersoonlijk vorm gegeven.

Aan al het leven komt een einde dus ook aan dat van jou. Je ging dood en je ontzielde lichaam werd ter aarde besteld. Er werd om je getreurd, gehuild, gebruld en ondertussen ging jouw ziel terug naar waar het ooit vandaan kwam. Terug naar de Bron.

Je bleef daar tot het moment van de wedergeboorte.

De Bron stuurde jouw ziel rechtstreeks terug naar Amerika.

In een roomblank gezin, werd een roomblank kind geboren. Dat kind zou later in de voetsporen treden van alle familieleden die het kind voorgingen als lid van de KKK. Je discrimineerde, je treiterde, je misdroeg je tegen elke getinte bewoner die jouw pad kruiste.

Ook aan dat leven kwam een aards einde. Ook om dit leven werd getreurd, gehuild en gebruld. Ondertussen ging je terug naar waar jouw ziel ooit vandaan kwam. Terug naar de Bron.

Jouw kleurloze ziel, want de ziel heeft geen kleur, vernam bij de Bron dat de gruwelijkheden uitgevoerd op al die andere medebewoners, in feite op jouw eigen nazaten van een vorig leven hebben plaatsgevonden.

Een indruk van bij TISCHA

Het is augustus 2021. Na de commotie over het wel of niet veranderen van het klimaat en de bijbehorende binnen gehengelde subsidies voor klimaatprojecten, het nu al anderhalf jaar durende gezeik over Corona, wordt het zo dadelijk weer tijd voor de discussie rond Sint en Piet. Ik laat het licht er eens op schijnen samen met mijn vader.

Het Sinterklaasfeest. Sinds mijn jongste jaren heb ik daar warme herinneringen aan. Ik herinner mij de verwachtingen. Altijd Hoog! De spanning. Bijna ondragelijk! In november waren we de gang niet uit te krijgen. Vol verwachting klopte ons hart! Het jonge kinderbrein draaide op volle toeren. Welk gezinslid griste als eerste het huis-aan-huisblaadje van de plaatselijke speelgoedwinkel met mogelijke cadeau suggesties van de deurmat. Een hoogtepunt in de maand november en een felbegeerd item. Elk gezin kreeg er namelijk maar 1! Met gekleurde pennen werden de kinderwensen omcirkeld, doorgekruist en toch weer goedgekeurd. Na twee dagen was dat blaadje een volledig bekraste bende.

• rood: wil ik niet
• blauw: wil ik wel
• zwart: wil ik misschien.

Zonder enige gene, met de allerminste terughoudendheid, was ik dagen bezig met cirkels trekken en kruizen tekenen. Met de prijs van al dat moois, hield ik me niet zo bezig want dat was aan de Sint. Bovendien was Sint niet alleen een Heilige maar ook nog eens stinkhemeltje rijk.

Het Tischa Kinderbrein maakte in de maanden november en december overuren.

Niet alleen dat blaadje hield me dagenlang bezig.

Ook de gedachten over al die cadeautjes, die zomaar bij iedereen door de schoorsteen naar beneden sjeesden, hielden me buitengewoon bezig.

Het gepieker hoe dat in zijn werk moest gaan. Dat je naar beneden door de schoorsteen kon, was nog te aanvaarden. En dat je daar roetzwart van werd, had ik, na onderzoek, evidence-based, al aan den lijve ondervonden. Een vinger langs de wand van de openhaard op je gezicht uitgesmeerd, maakte je ineens een kleine Piet. Dat raadsel was snel opgelost. Hoe ging Pieterman toch weer naar boven? En hoe kon dat witte paard van de Sint op het dak lopen? En als de Sint aankwam met de boot waren er vele Pieten. Maar toch niet genoeg om alle kinderen van heel Nederland op 5 december tegelijk te bedienen? Dat verzonnen verhaal van hulp-Sinterklazen heb ik nooit geloofd. Want mijn Sint kon alles en dit alles, kennelijk tegelijk.

Zo’n feest met vraagstukken dwingt het kind om logisch te leren nadenken. Het grootste cadeau van de maand december, zou ik zeggen. Omdat ik al jong tot de conclusie was gekomen dat ik feitelijk onhandig ben, leek het me destijds een slecht idee om het dak op te klauteren voor broodnodig onderzoek. Wij, mijn zusje en ik, wilden toch wel graag wat antwoorden om het dak-probleem op te lossen. Gelukkig hadden wij neef. Aangezien hij niets leuker vond dan te klauteren en te klimmen, hoefden we hem geen seconde over te halen het dak op te gaan voor inspectie. Als een rasechte dakkat sprong hij zo uit het zolderraam, inspecteerde eerst uitgebreid de goot, klom daarna op de dakkapel en bracht mondeling zijn bevindingen over. Sinds die gedenkwaardige middag weten wij dat het verdomd moeilijk moet zijn voor Sint en zijn paard om het dak te bereiken.

“”Want niet alle huizen liggen aan elkaar””

zo schreeuwde de neef ons kinderlijk slim toe.

“”Amerigo, de witte schimmel van Sint, kan onmogelijk van dak naar dak springen, die ruimte tussen de huizen is te groot en het paard kan al helemaal niet om de schoorsteen heen wandelen””

voegde hij toe.

Na een kleuter-middagvergadering, kwamen wij gezamenlijk en eensgezind buitengewoon snel tot de conclusie dat wat werd voorgespiegeld door volwassenen, niet, absoluut niet, tot de mogelijkheden behoorde.

Daarna hebben wij ons onderzoek gericht op ouders. Alles wat gezegd werd: op het goudschaaltje! Fronsen en gezichtsuitdrukkingen van ouders geïnterpreteerd en in nieuw belegde kleutervergaderigen met elkaar gedeeld. Groot onderzoek op de schoenversnaperingen. Wat is er in huis en wanneer. Kan het zijn, zo gisten we wild in het rond, dat het onze ouders zijn, die de snoepjes in onze schoen doen. En als dat zo is, wat betekent dat voor de cadeautjes die ons op 5 december tijdens het grote Sinterklaasfeest gegeven worden?

Op een avond zijn wij ons bed uitgeklommen. Tegen de slaap hoefden we niet te vechten want de adrenaline joeg door onze aderen. We wilden weten dat als je ouders nog beneden waren of je schoen dan al gevuld kon zijn, met zo’n zilverkleurige chocolade muis, die, als je deze openmaakte, gevuld was met geel of roze smerig snot. Niet te vreten overigens die chocolade muizen met dat snot. En ik kan het weten, ik was al vroeg chocoladekenner bij uitstek! Om een lang verhaal kort te maken: mijn ouders zitten op de bank en kijken naar de T.V. en ja hoor, wat treffen wij aan: een gevulde schoen met die gore snot-muis. De wortel lag nog waar we deze hadden neergelegd. Hoe kan dat nou? Vroegen wij het schuldige tweetal. Jullie zitten hier, Piet is hier geweest en neemt niet eens de moeite die wortel mee te nemen?

De Sint komt langs bij iedereen. Arm of rijk, wit of zwart en alle tinten daartussen.

Enkelen vinden het Sinterklaasfeest een feest van discriminatie. Ik persoonlijk vind het een feest van verbroedering. Als de Sint en Zwarte Piet in de Scheveningse Haven aankomen, staan alle kinderen met hun ouders van alle gezindten te juichen en te zingen. Enkele zeikers eisen al jaren gekleurde Pieten. De Pieten van de Regenboog. Of kaas Pieten. Of Koekjes Pieten. Absoluut geen chocolade Pieten. De Pieten komen dan niet meer door de schoorsteen de cadeautjes brengen want dan worden de Regenboog- of kaas Pieten zwart. Dan is alle commotie voor niets geweest. De cadeautjes moeten op een andere manier naar binnen gebracht worden. Een idee is dan dat de voor- en achterdeuren dag en nacht in de maanden november en december open gezet worden. Het Boevengilde heeft bij het parlement al aangegeven hier een groot voorstander van te zijn.

Ik begrijp niet waarom het parlement niet een referendum over deze zaak aan het ganse Nederlandse volk heeft voorgelegd. Bent u voor of tegen de Sint met zijn Zwarte Pieten? Ja of Nee. Gebruik uw rode potlood. Laat het volk zich uitspreken. Dat kunnen wij heel goed. En wat ik ook niet begrijp, is, dat dit hele Sinterklaas met Zwarte Pieten fenomeen in België helemaal geen probleem blijkt en lijkt te zijn.

Wat er nu gebeurt, vind ik vreemd en ik voel me ongemakkelijk. Ik voel me niet fijn omdat mijn mooie, dierbare herinneringen aan een fantastisch feest worden afgenomen. Bezoedeld. Mijn herinneringen die nu als onbehoorlijk worden bestempeld. Die maar beter vergeten kunnen worden.

Enkelen storen zich aan dit feest omdat zij vinden en denken te weten dat alle gekleurde medemensen zich gediscrimineerd voelen door dit feest. Dat zeggen zij tenminste. Ik betwijfel het ten zeerste. Waar ik geen enkele twijfel over heb, is het subsidiegeld dat de enkelen verdienen met deze hetze tegen de Sint.

Dat gezegd: wat doe je als je gediscrimineerd wordt:

• Als iemand anders iets te zeggen heeft over je uiterlijk, moet je direct terugslaan. Oog om oog, tand om tand.
• Dus met andere woorden als iemand tegen je zegt dat je zo zwart als de kachel bent en je vindt dat niet leuk, en terecht, dan maak je gelijk een opmerking over die lelijke dikke kont van de ander.
• Of over die te grote neus. Een inkoppertje. Die grote lelijke neus heeft bijna iedereen. Diegene die een mooie neus heeft,  heeft of stom geluk gehad met de genen of is naar de plastisch chirurg geweest om het neusje te laten modelleren van lelijk naar acceptabel.
• Als andermans kind een opmerking maakt dat Zwarte Piet kennelijk in de winkel staat en de ouder grijpt niet in dan zeg je tegen dat kind de brute waarheid. Dat Zwarte Piet een wonderlijk pakje draagt en dat jij dat pak dus niet aanhebt. Tenzij je jezelf wonderlijk hebt uitgedost, dan kan je dat natuurlijk niet zeggen.
• Je zegt ook dat je voorvaderen uit Afrika komen.
• Je snauwt er nog achteraan dat Afrika een schitterend continent is waarnaar je ouders maar wat graag met vakantie naar toe willen gaan als ze dat zouden kunnen betalen. Maar dat het waarschijnlijker is dat die ouders het met de reisprogramma’s op de TV moeten doen. 
• Dat de big 5 maar in de dierentuin bekeken moeten worden want dat jij met dit onnozele gedrag in Afrika niet welkom bent.
• Dat je komt uit een land van de onbegrensde schitterende natuur waar nog mensen en dieren in het wild en in vrijheid kunnen leven.
• Dat daar de zon immer schijnt en dat je daarom pigment hebt gekregen om je te beschermen tegen zonnebrand en huidkanker.
• Dat snoert de mond van een kind en het gaat met een nieuw perspectief huiswaarts.

Of, pap, we kunnen natuurlijk ook jouw persoonlijke lied invoeren: Sint en Piet, allebei bestaan ze niet. Dan zijn we van al het gezeik goed afgekomen en maken we er gewoon een ander feest van. Geschiedenis vervalsen, is van alle tijden.

Op 5 december, de Grote Cadeautjes Dag, geven alle ouders aan al hun kinderen cadeautjes. De kinderen geven aan alle ouders een mooie tekening en een wortel. Dan eten alle ouders in de decembermaand wortelen. Goed voor de ouders, uitstekend voor de ogen en goed voor de bedrijfstak in wortelen. Wel een gek gebruik: ‘decembermaand wortelen eten’. Een slimme student Geschiedenis kan dan in de toekomst een scriptie schrijven over dit wonderlijk Nederlands fenomeen.

Of  Pap, wellicht, ik ben tegen, kan de drone uitkomst bieden.

De helderwitte moederdrone komt ergens in november het land binnen gevlogen en maakt een grote rondvlucht over het ganse land.

We zwaaien allemaal. Niemand uitgezonderd. Als je erop betrapt wordt dat je niet zwaait, mag je een jaar niet vliegen. Ongeacht je Corona-pas. Iedereen moet dat bovendien vanuit de eigen woonplek doen. We rijden nergens meer naar toe. Klimaat technisch heel verantwoord allemaal. Een bijkomend voordeel.

Als we allemaal buiten zijn en zwaaien, laat de moederdrone op een van te voren afgesproken plaats in de ruimte boven ons hoofd al haar baby’s los. De regenboog- baby-drones zwermen uit boven heel Nederland. Duizenden zullen de taken van die enkele Pieten vanaf heden overnemen, zo zeggen wij de kinderen. Tekeningen hoeven niet meer worden gemaakt want de moederdrone is een levenloos wezen en begrijpt dat niet. Bovendien is dat ook beter voor het milieu. Voor al dat tekenpapier, ten behoeve van de creatieve uiting, mijns inziens het ultieme kindercadeau, hoeven nu geen bomen meer gekapt te worden. De kinderen mogen nu, zo vaak ze willen, een virtueel dank-je-wel schepseltje, speciaal ontworpen voor de moederdrone, de virtuele snelweg opjagen.

Op 6 december, de verjaardag van de moederdrone, kan je beter binnenblijven. Op die dag maakt de moederdrone met al haar regenboog-baby-drones weer veilig in haar buik, een afscheidsvlucht boven Nederland. Dan laat de moederdrone een regen van wortelen boven het land los. Dat doen we om de bedrijfstak wortelen tegemoet te komen.

Kort Verhaal van bij TISCHA

In 2018 deed ik mee aan een verhalenwedstrijd van TPO. Opdracht: schrijf in maximaal 5000 woorden een dystopie. 5000 woorden klinkt als een fors aantal. In werkelijkheid heb ik nog het nodige moeten schrappen. Ik ben van nature positief. Dus alle narigheid kreeg uiteraard, voor mij dan, een prachtig einde. Niet gewonnen.  Sterker: op mijn prachtige verhaal kreeg ik niet eens een antwoord. Ik heb werkelijk geen idee wie wel in de prijzen gevallen is. Het interesseert me ook niet. Diegenen die mij goed kennen, weten hoe diep de belediging inmiddels is ingedaald! Maar ja, had ik aan de opdracht voldaan? Nu publiceer ik mijn verhaal hier. Lees en huiver want er komen elementen in voor die in 2018 nog niet voorspeld waren laat staan aan de orde!

“Ik sta hier want ik kan niet anders”, zegt mijn filosofieleraar Van der Dussen. Van der Dussen is een kleine grappige man met nog enkele grijze krullen die zijn grote oren volledig omringen. Bovenop zijn hoofd is geen haar meer te vinden. Hij heeft me eens verteld dat de haarwortels bovenop de kruin tijdens het vergaren van zijn onmetelijke kennis gek waren geworden en daardoor langzaam maar gestaag waren verstorven. Hij lijkt in niets op mijn vader.

Het is 6 juni 2033 en ik ben vandaag 15 jaar geworden. Het wordt een grootse dag. Dat is mijn verjaardag altijd. Mijn naam is Ingrid en mijn twee jaar oudere broer heet Henk. Onze ouders hebben ons vernoemd naar een fictief burgerlijk stel, lang geleden in het leven geroepen door een politicus die geprobeerd heeft het ganse land te mobiliseren tegen van alles en iedereen en bovenal tegen zichzelf. Als mijn ouders een derde kind hadden mogen krijgen, hadden ze het graag Thierry genoemd. Nu heet onze hond zo. Juffrouw Thierry.

Mijn geboorte in 2018 is gepaard gegaan met een gigantische omwenteling die de hele wereld getroffen heeft. Op 6 juni om exact 12.00 uur kregen mijn ouders en de rest van de bevolking van de gehele planeet Aarde te horen dat er wereldwijd kernreactoren waren gesaboteerd door terroristen. Er was mogelijk radioactiviteit vrijgekomen. Er was geen gevaar voor de gezondheid maar voor de zekerheid werd iedereen gemaand minimaal zeven dagen binnen te blijven. Reden tot paniek was er niet.

had de nieuwsbrenger alle Nederlanders medegedeeld.

Na enig speurwerk had Sam deze zin voor de Nederlandse inwoners gevonden.

Sam leverde maatwerk. Ieder land op elk denkbaar continent had een eigen specifieke boodschap gekregen met als doel dat het bericht zou aanslaan en de gedane suggestie “”om toch vooral binnen te blijven””, opgevolgd zou worden.  “Sluit u de gordijnen”. In mei 1940 waren deze woorden al eens in Nederland getest en bruikbaar gebleken. Voordat de Duitse bezetter Nederland binnenviel, had de toenmalige Minister-President ook dit zinnetje gebruikt en de inwoners van Nederland waren die avond in hun veilig verklaarde bedden gekropen. Bij het ochtendgloren waren de Nederlanders wakker geschrokken van het gestamp van duizenden leren Duitse laarzen op de klinkers. Voor Nederland begon op die dag WOII.

Voor de wereldelite werd een langgekoesterde droom op die dag in 1940 werkelijkheid. Vijf hele jaren zou de wereld ondergedompeld worden in afschuwelijke experimenten. Met zorg geselecteerde artsen, onderzoekers, beulen, politici en legerleiders mochten vijf – voor hun gelukzalige –  jaren allerlei scenario’s uit proberen die op de burelen van de wereldelite waren bedacht. Alle leden van de club waren gek van vreugde geworden toen het eindelijk allemaal begon. Toen de oorlog afgelopen was, waren ze werkelijk teleurgesteld maar toch ook weer vol optimisme. Tijdens de oorlog hadden ze zich ruim verrijkt met oorlogsbuit en in het verschiet lag de wederopbouw van de ganse wereld, die zij met hun bedrijven prima konden financieren.

Op 6 juni 2018, mijn geboortedag, meldde de nieuwslezer nog met een uitgestreken gezicht dat jodiumpillen en eerste levensbehoeften wereldwijd deur aan deur, hut aan hut afgeleverd zouden worden door mannen in witte pakken. “Blijft u vooral binnen”, drukte de goede man ons nogmaals op het hart. Dit filmpje kun je nog steeds downloaden vanuit Sam om je eigen tablet.

Net zoals God de wereld niet in zeven dagen heeft geschapen, was deze wereldwijde operatie ook niet in zeven dagen op touw gezet maar nauwkeurig in gang gezet na een jarenlange minutieuze voorbereiding door de elite van de wereld. De wereldelite had zich grondig voorbereid. In de jaren voor de grote omwenteling hadden zij in een aantal landen proeftuinen opgezet om te bekijken hoe de massa reageerde op beknotting van vrijheid dan wel het gunnen van het vrije woord of een combinatie daarvan. Ze gaven de mens internet en mobiele telefoons. Nep nieuws, nieuws en roddels werden dagelijks het internet rondgepompt tezamen met voorspellingen over het weer. Namens de kleine geprivilegieerde groep, werden elke dag die God gaf, moordaanslagen uitgevoerd, volken opgehitst, schaarste gekweekt, economische markten bespeeld, oorlogen gevoerd, de aarde, de oceanen en hemel bevuild, controlemechanismen ingevoerd en wetten gemaakt. Hele volksstammen waren hierdoor op drift geraakt. Anderen waren elders op de wereldbol ontevreden geraakt. De voorspellingen hierover waren exact uitgekomen. De wereldelite was niet verbaasd.

Mijn vader heeft mij verteld dat de Nederlanders in de jaren voor de grote omwenteling niet gek te krijgen waren. Ze werden gewaarschuwd door een handjevol lieden over allerlei onheil die het land te wachten stond en de grote gevolgen die de toekomst van eenieder zou ontsieren. Dat de Nederlanders daarover laconiek hun schouders hadden opgehaald. De verschrikkelijke wereldgebeurtenissen naast zich neer hadden gelegd en de zoveelste leugen, die ze door de politiek dagelijks op de mouw gespeld hadden gekregen, voor lief hadden genomen. Zolang er genoeg werk met een aardig salaris was, uitkeringen en andere sociale voorzieningen op orde, er een voetbalwedstrijd te zien was op de Televisie of een stomme spelletjesshow voor Bekende Nederlanders door Bekende Nederlanders, was het merendeel tevreden. De ontevredenen waren druk bezig geweest met vooral zichzelf. De massa was door dat handjevol lieden niet in beweging te krijgen. Met niets niet. Ook mijn ouders niet.

Ik ben thuis geboren in de echtelijke sponde. Mijn vader is opgeleid als arts en er waren tijdens mijn geboorte geen complicaties. Ik had me bij zonsopgang aangekondigd door een flinke klop aan de binnenzijde van mijn moeders buik en om 08.00 uur precies ben ik eigenhandig uit mijn moeder gekropen. De rest van de dag verliep op de roze wolk die een geboorte nou eenmaal met zich meebrengt. Mijn broer Henk was door het dolle heen van intens geluk. Mijn moeder kreeg een dochter en hij juffrouw Thierry, die hij per direct met mij moest delen. Een opvoedkundig puntje werd hiermee afgevinkt want delen is een van de belangrijkste zaken die een mens tijdens een leven kan leren. Mijn grootouders uit Groningen waren ‘s ochtends om 06.00 uur direct in de eerste trein gestapt richting Den Haag om het zoveelste wereldwonder te aanschouwen en Henk te vermaken tijdens de eerste dagen na mijn geboorte.

Op de zevende dag van mijn leven werd volledig duidelijk dat er onopgemerkt een gigantische verandering had plaatsgevonden en in welke wereld ik met mijn familie terecht was gekomen. De wereldelite had volledig de macht overgenomen in  alle staten op alle continenten. Er was jarenlang, door een speciaal daarvoor in het leven geroepen bedrijf, aan een supercomputer gebouwd. Het nieuwe speeltje van de club heette Samantha. Sam was jarenlang gevoed door duizenden nerds met privé-gegevens van miljarden mensen, biljoenen feiten, wetenswaardigheden, waarheden, onwaarheden, onderzoeken en onze aardse geschiedenis. Documenten werden gescand en waren in haar gepropt. Ze was een veelvraat. Sam was nooit moe, het was haar nimmer teveel. Samantha redigeerde, combineerde en elimineerde informatie met een ongekende snelheid. De massa vulde haar dagelijks aan via apps van onder andere Facebook, Instagram, Twitter, Tinder en Grinder met pietluttigheden, foto’s, voorkeuren en andere onzinnige zaken. Ze was nooit overbelast en was de opslagkast van al.

Samantha was een entiteit geworden en wist alles over iedereen. Zij zou gebruikt worden door de wereldelite om de massa uit te dunnen en definitief te knechten. De wereld was overbevolkt geraakt. De bevolking had een grote bek gekregen. Gezag werd ondermijnd. De een wist het altijd beter dan de ander. Zelfs eenvoudige voetbalwedstrijden, sinds jaar en dag het brood en spelen voor het volk, konden niet meer gespeeld worden zonder van commentaar voorzien te worden door Jan en Alleman met vechtpartijen en plunderingen op de koop toe. Samantha had berekend dat er binnenkort niet alleen een tekort aan grondstoffen zou zijn maar ook aan voedsel, water en bovenal ruimte. De aarde en de oceanen konden de vervuiling nauwelijks meer aan. De luchtkwaliteit nam elke dag af.  Als het doel was de mens te laten voortbestaan, zo sprak zij met haar mechanische stem tot de wereldelite, dan moest er per direct ingegrepen worden door nieuwe leefregels te introduceren en deze op te dringen aan de massa. Bovenal moest de massa monddood gemaakt worden. Ze had een brutale eis:

Samantha bestond uit staal, kabels en data. Om de totale controle te krijgen over de mens moest de gehele wereldbevolking in een dag gechipt worden en een elektronische polsband krijgen waarmee Sam 24 uur per dag, 7 dagen per week, iedereen kon analyseren en controleren.

Op mijn zevende levensdag viel er een envelop op de mat, zo is mij verteld. Daarin zaten formulieren. Een formulier per  ingeschreven gezinslid. Bij persoonlijke inlevering daarvan op het gemeentehuis zou elke inwoner van Nederland voortaan een basisinkomen van 1000 Neuro per maand belastingvrij krijgen. Alle andere uitkeringen, ontwikkelingsgelden en belastingvoordelen zouden daarmee komen te vervallen. Iedere wereldbewoner had zo’n soort schrijven gekregen. Iedere staat in Europa zou weer zijn eigen munt krijgen. Een grote, overigens waardeloze wens, ging daarmee in vervulling voor velen. Nederland kreeg de Neuro. Duitsland de Deuro. Luxemburg de Leuro. Griekenland de Geuro. Samantha had het goed voorspeld dat de massa voor gratis geld van hun luie gat zouden komen. Iedereen ter wereld was op het lokaas afgekomen. Op het gemeentehuis werd en passant medegedeeld dat de levenslange uitkering gepaard ging met een gratis injectie met chip en een prachtige polsband. En zo werden de Nederlanders in ruil voor 1000 Neuro per maand en dat tot het 70e levensjaar,  geheel gratis, en met een onvoorstelbare graagte, gechipt.

Op de grote chip-dag stonden mensen urenlang in de rij. Sommigen waren na het lezen van het bericht direct met klapstoel en slaapzak naar de gemeentehuizen vertrokken en hadden voor de deur de nacht doorgebracht. Bang als ze waren geweest iets te missen. Deze geluksvogels  werden als eerste binnengeleid door een kleine robot die hen naar een hoge standaard bracht alwaar ze een van de armen in de armensluis dienden te leggen. Honderden van dit soort apparaten stonden op een rij. Het was allemaal reuze efficiënt georganiseerd. “Eerst de chip dan de administratieve afhandeling”, sprak de plastic pop tot het individu. De pijnlijke prik, de pleister, het aanmeten van de polsband en het scannen van het meegebrachte formulier, namen exact een minuut in beslag.

Van der Dussen was samen met zijn fiere moedertje van 73 jaar naar het Gemeentehuis gekomen en doorzag vliegensvlug welke deal hier werd aangeboden.

houdt Van der Dussen, ons dagelijks voor.

scandeert hij iedere schooldag. Zijn moeder had zich destijds direct opgeofferd voor haar kind. Zij had haar linker- en rechterarm uitgestoken en zo kwam het dat Van der Dussen niet gechipt was en zijn moedertje tweemaal.

Nadat deze kleine stap voorwaarts met grote gevolgen voor de toekomst van de mens was gezet, brak de Nieuwe Tijd van de Data aan. In deze wereld leef ik nu. De elite had op elke hoek van alle straten camera’s opgehangen onder het mom van de veiligheid. Met al die camera’s werd vanaf de grote chip-dag de massa dag en nacht gemonitord. Het systeem werkte vanaf de eerste dag feilloos.

Emotieloos als Sam is, begreep ze van het Geloof niets en dat werd dan ook door haar direct afgeschaft. Daarmee waren alle geloofsgebouwen in een klap nutteloos geworden voor het doel waarvoor ze oorspronkelijk gebouwd waren. Al die prachtige gebouwen gingen echter niet verloren. Overal ter wereld werden deze heringericht als speciale klinieken “ten einde van het leven”. Iedereen die de leeftijd van 70 jaar bereikte, moest zich melden in de Levenseindekliniek. Ook alle personen die op een of andere manier verbonden waren aan geloofsinstituten moesten zich op de achtste dag na mijn geboorte melden in de kliniek, hun vroegere geloofsgebouw. In een paar dagen werden we van alle mensen boven de 70 jaar als ook van alle geregistreerde gelovigen verlost. Er was geen ontkomen aan. Sam wist exact waar je was en als je jezelf niet meldde, werd je hardhandig opgehaald door de speciale levenseinde robots. De LE-ers.

Mensen kwamen door hun emoties niet in aanmerking voor een baan in de Levenseindekliniek. Daarnaast had de mens al talloze keren bewezen corrupt te zijn. De levenseindekliniek werd gerund door robots.  In de kliniek nam de 70-jarige plaats in een smetteloze witte fauteuil. Via een spraakmemo vroeg het feestvarken aan Annie, de muziekafdeling van Samantha, zijn of haar favoriete muziekstuk aan. Vervolgens ging men rustig zitten met de armen rustend op de leuningen. Dunne stalen banden werden om te polsen gevouwen, licht beknellend aangetrokken en afgesloten met een klein definitief klikje. Dat ging allemaal automatisch. Via de luidspeakers in de hoofdsteun werd de mens via een zachte stem gerustgesteld. Daarna schalmde uit de luidsprekers het uitgekozen favoriete muziekstuk. Ondertussen kreeg de jarige een slaapmiddel dat Voorgoed heette. De pijnloze dood trad binnen twee minuten in. Daarna werd er door de stoel geheel automatisch een plastic zak om het lijk gevouwen. Dat systeem was door de fabrikant van deze speciale stoelen eerst uitgebreid getest op  wc-brillen.

Op de achtste dag van mijn leven behaalde Samantha een megascore in het uitdunningsproces van de mens en moest iedereen alle zeilen bijzetten om de aanwas van lijken te verwerken. Deze dag score heeft ze overigens nooit meer verbeterd. Iedereen die maar iets van een medische opleiding had gehad, moest zich melden in de ziekenhuizen. Daar werden de lijken naar toe vervoerd door elektrisch aangedreven wagentjes en werden de ontzielde lichamen ontdaan van huid, organen, hoornvliezen, stukken bot en alles wat de transplantatieartsen maar wilden hebben en zichzelf al jarenlang toegewenst hadden. Na een aantal jaren zijn alle weefsels van 70 + trouwens weer vernietigd want toen het systeem eenmaal goed op gang was, hadden mensen toch liever de onderdelen van een zeventig- dan van een tachtigjarige.

Van woningnood is al lange tijd geen sprake meer in ons land want het aantal doden per dag weegt nog steeds op tegen het aantal geboorten. Daarover gesproken: elke stel mag nog maar twee kinderen op de wereld zetten. Dat heeft de voetprint per gezin ook goed naar beneden bijgesteld.

Per direct, op mijn gedenkwaardige geboortedag, is er een uitreisverbod voor de massa van kracht gegaan. Daarmee was ook een einde gekomen aan de volksstammen die op drift waren geraakt omdat deze in een ander land wilden wonen dan waar ze geboren waren. Ook aan het gereis van de ene plek naar de andere om ervaringen op te doen, was abrupt een einde gekomen. De elite was horendol geworden van het eindeloze gezeik over vliegtuigbewegingen boven bewoonde gebieden en met dat vliegverbod voor de massa was daarvan geen sprake meer. Iedereen bleef in het land waarin hij of zij geboren was en mocht zich vrijelijk bewegen binnen de landsgrenzen. Als je in je vrije tijd een ander land wilde bezoeken, kon je thuis in je luie stoel met een virtual-reality bril de uitkozen bestemming aandoen. Samantha had de hele wereld in kaart gebracht en had Harry aangemaakt als reisleider. Je was nooit alleen op reis. Je had immers Harry bij je.

Familierelaties buiten de landsgrenzen werden via het al bestaande netwerk van Skype onderhouden.

Iedereen moest zelf sporten. Naar sport kijken, was verboden. Samantha had geleerd van professoren dat de mensen moesten bewegen. Minimaal 30 minuten per dag, zeven dagen per week. Stilstaan en langdurig achter elkaar zitten op een stoel was ongezond. Vandaar dat er geen sport meer te zien was op TV.

Auto’s mocht je niet meer in privébezit hebben omdat ze te vervuilend waren. Alle werkelozen waren opgeroepen en tewerkgesteld in de verwerkingsfabrieken met als doel alle auto’s uit het straatbeeld weg te halen en te ontmantelen. Van al het omgesmolten staal werden elektrische windmolens gemaakt. Als je met een auto wilde reizen, kon je die huren bij Sam maar pas dan als je genoeg punten had gespaard.

Punten kon je verdienen met maatschappelijke taken die door Sam jaarlijks werden vastgesteld. Zwaaien naar de Koning op Prinsjesdag leverde je bijvoorbeeld zomaar een punt op.

De Koning maakte deel uit van de elite. Zijn familie zat al 220 jaar op de troon en was lid van oude en nieuwe verbanden in alle legale- en geheime overlegstructuren . Hij zat nog maar net in zijn koninklijke zadel en had al op zijn donder gekregen omdat hij een aantal vrienden had willen begunstigen met een koninklijk goedkeuringsbewijs voor het bezit van een auto. Om hem bij de les te houden had Samantha een geintje met hem uitgehaald op Prinsjesdag. Tijdens de rijtoer had Sam hem en zijn vrouw gedurende vijf minuten als 70-jarigen aangemerkt waardoor zij door de ordediensten uit de Gouden Koets waren gesleurd en overgedragen aan de LE-ers. Een bevel van Samantha was nou eenmaal een bevel en werd zonder aanziens des persoon direct uitgevoerd. Het was een drama geweest. Er waren doden en gewonden gevallen onder de omstanders die er niets van hadden begrepen. Ze waren gekomen om een punt op te halen en niet om iets gruwelijks mee te maken.  Ze waren bovendien niet meer in staat geweest een eigen beslissing te nemen en zich het vege lijf te redden. Sommigen waren dan ook doodgetrapt door de LE-ers. De vrienden van de Koning waren als voorbeeld terecht gesteld. Slecht gedrag werd bestraft met een enkele rit naar de Levenseindekliniek waardoor er ineens een paar honderd extra organen de markt overspoelde. Zodoende werd de staatskas gespekt want verse jonge organen waren meer waard dan oudere exemplaren. Van de ontluisterende les was het Koningspaar depressief geworden en ze waren kort daarna naar Griekenland vertrokken om bij te komen van de doorstane ellende. De schoonzuster van de Koning was woedend geweest over zoveel stommiteit en had hem toegeschreeuwd dat alleen directe familieleden van de Koning van vrijheden gebruik mochten maken die voor het gewone volk ontoegankelijk waren geworden.

had ze hem nog toegesnauwd.

We hebben de Koning al een tijdje niet gezien en de afgelopen twee jaren hebben we derhalve geen Prinsjesdag gevierd. Dat laatste is voor het volk uitermate vervelend want op deze feestdag kun je dus een punt verdienen met zwaaien naar de Koning maar  zijn ook de winkels bevoorraad met echt brood gemaakt van gewassen, echt vlees, zo van het bot en echte appeltaart gemaakt van boter, suiker, eieren en appelen die aan appelbomen groeien. Echte appeltjes. Sappige appeltjes. Van bomen die maanden daarvoor nog in bloei hebben gestaan.

Om van de enorme veestapel af te komen en dus ook van de vervuiling in de lucht door deze constant winden latende beesten, had Sam bepaald dat de massa niet meer dagelijks vlees mocht eten. In de eerste maanden na de grote omwenteling was er een overvloed aan vlees geweest doordat miljoenen koeien, varkens en kippen geslacht werden. Daarna is er een nieuw systeem in werking getreden. In de ochtend kreeg de massa als ontbijt drie pillen. Daar zat van alles in en was genoeg voor de hele dag. In de avond aten we allerlei soorten groenten die door een machine geprint waren tezamen met het eeuwig hetzelfde smakende gehakt van kweekvlees.

zegt mijn moeder elke dag.

Na de grote omwenteling zijn mijn grootouders na weken bij ons vertoefd te hebben, huiswaarts gekeerd. Zij wonen in Groningen. Niemand wil daar wonen door de aardbevingen die daar al jaren en nu elke dag plaatsvinden. Oma is gehecht aan haar landje met moes- en kruidentuin. Deze tuintjes zijn verboden door Sam want zij beheerst alle markten en stelt het zelf handelen niet op prijs. Oma woont ver genoeg af van de camera’s en Sam heeft in deze vrijwel onbewoonde uithoek geen reden om dagelijks controles uit te oefenen.  Wel heeft Sam eens een drone op oma afgestuurd om te kijken wat een reden kon zijn voor haar verhoogde hartslag. Sam kon niet bepalen wat ze aan het doen was. Oma werkt elke dag hard in de tuin. Met haar tuin houdt ze ons allemaal gezond. Kerngezond. Al van verre hoorde oma de drone aankomen en wist precies wat dat verschrikkelijke ding kwam doen. Controleren. Ze is op haar bed gaan liggen met opa, zoenen, je kent het wel. De drone heeft Sam doorgegeven dat die oude 60-jarige personen nog met seks bezig waren, overdag nog wel. Sam had een logische verklaring ontvangen en heeft haar algoritme inzake oma’s hartslag kennelijk aangepast want een drone is nooit meer op oma afgestuurd. Elke week komt oma met de sneltrein naar Den Haag. Met een tasje vol verse groenten en kruiden, zo van het land, zorgvuldig ingepakt in zilverpapier. Sam weet van niets. Mam gebruikt een gedeelte in de keuken en van de rest maakt ze kruidige vitamine tabletten, want ze is een farmaceut. Met haar brouwsels en die pillen houdt ze ons en Van der Dussen gezond.

In het ziekenhuis wil je niet meer komen. Die gang moet je echt te allen tijde zien te vermijden. Het kost je in de eerste plaats al je punten die je met al die stomme maatschappelijke opdrachtjes bijeen hebt gesprokkeld. Met die punten wil je liever voor andere, meer waardevolle spullen sparen: een beter matras met paardenharen,  donzen dekbedden, veren kussens. Dat soort zaken zijn nu schaars. Mijn moeder wil duizendmaal liever een nieuw kussen dan andermans hoornvliesje dat ze helemaal niet nodig heeft. Ook aan nieren overigens geen gebrek, mocht je er eentje nodig hebben. Elke dag komt er weer een verse voorraad 70-jarige nieren vrij, wereldwijd.

Sam houdt elk menselijk lichaam voortdurend in de gaten. Voor je het weet, heeft Sam opdracht gegeven dat het stukje huid op je bovenarm niet meer voldoet aan haar standaard omdat er een moedervlekje op gekomen is. Moedervlekjes kunnen zich tot huidkanker ontwikkelen en dat wil de mens niet. Sam is dat soort zaken snel op het spoor. Dat weet Sam door de chip die door je bloedbaan racet. Via de door haar aangemaakte Adriaan krijg je een oproepbrief en moet je je met spoed melden voor de hersteloperatie. Transplantatiehuid is ruimschoots voorhanden. Je beslist niets zelf en je kan ook niet verstek laten gaan. Bij dat soort ernstige vergrijpen komt een LE-er je direct ophalen omdat Sam denkt dat je geestelijk ziek bent geworden. Iedereen wil het eeuwige leven en supergezond zijn. Daar is de mens al duizenden jaren mee bezig en daar zorgt zij nu voor. Tot je 70e natuurlijk want dan is het sowieso einde oefening.

Nu hebben we een probleem. Het was ook op het nieuws en het is geen nep nieuws. Normaal gezien krijgen wij in Nederland op Prinsjesdag twee ons echt vlees met bot per persoon. Samantha houdt de vleesuitgifte keurig bij via de door haar aangemaakte Ab de Vleesmeester. Ab houdt in een spreadsheet bij wie welk echt vlees gekregen heeft in welk jaar. Als je het ene jaar kip hebt gekregen, krijg je het jaar daarop iets van de koe en het jaar daarop een stukje varken. De vis is heilig verklaard. Die is niet te verkrijgen. Ieder land op ieder continent heeft een eigen echte-vlees-feestdag gekregen. Zo is de veestapel beheersbaar gemaakt en zijn we goed afgekomen van luchtvervuilende dierenwinden en de enorme berg dierenstront. Twee hele jaren hebben de Nederlanders al geen echt vlees toebedeeld gekregen van Ab. Veroorzaakt door de Koning, die met zijn gezin in Griekenland is, om bij te komen van het verdriet dat hij heeft over al zijn dode beste vrienden die iets belachelijks van hem geëist hadden. Een eigen auto met koninklijke goedkeuring.

Henk en Ingrid hebben geen Koning, geen Prinsjesdag en dus ook al twee jaar geen echt vlees op de jaarlijkse echte-vlees-feestdag. Zelfs mijn grootouders, die voor de grote omwenteling tegen het Koningshuis waren geweest, wensten ze langzamerhand terug in het land.  Eigenlijk hebben alle Groningers een pleuris hekel gekregen aan het Koningspaar. Twee Groningse hackers waren er vlak na de grote omwenteling achter gekomen dat de Koninklijke familie via constructies de eigenaar was en is van de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Een enorme commotie was het gevolg geweest. De Groningse rapen waren allemaal gaar geweest. Jarenlang waren de Groningers voor de gek gehouden. Het was de Koning, die de aardbevingsschade niet wenste te betalen. De schade aan hun huizen was inmiddels wel opgelost. Maar de hartpijn is gebleven.  De Minister-President heeft destijds het veld moeten ruimen omdat hij de ministeriele verantwoordelijkheid over de Koninklijke gierigheid op zich nam. Tussen de Groningers en het Koningshuis is het daarna nooit meer goed gekomen.

Twee jaren lang hadden de Nederlanders de ontzegging van echt vlees geaccepteerd. Aan elke geduld komt een einde. De geur van een vlezige opstand hing in de lucht. Nieuwslezers lazen het dagelijkse nieuws voor alsof er niets aan de hand was. Er was weinig te melden. Het ging meestal over het weer. Wereldse problemen werden niet meer geduid en ook niet bediscussieerd. Er waren geen problemen meer. Samantha had immers de hele wereld onder haar controle met een strakke regie. Daarnaast kwam van te veel meningen ruzie tussen het volk met soms de dood tot gevolg. Dat werd allemaal vermeden. De dood is georganiseerd via de Levenseindeklinieken en daar moest de mens zich vooral niet meer mee bemoeien.

Echter er broeide iets in de samenleving. Iedereen kon het voelen. Er werd over gesproken. Maar de vlezige opstand heeft nooit plaatsgevonden. Er gebeurde iets heel anders. Iets waar Sam helemaal niet op gerekend had

zegt Van der Dussen.

Hij had de rode fluwelen gordijnen rondom zijn klaslokaal gesloten. Hij leefde al vijftien jaren, niet gechipt, binnen de muren van de Haagse Beste School. Zijn lokaal was geheel bekleed met zilverpapier zodat de camera’s van Sam hem nooit zagen of opmerkten. Zijn ruimte was er als het ware niet. Zijn moeder was, nadat zij tweemaal gechipt was, direct afgevoerd naar de Levenseindekliniek. Het was een inktzwarte dag voor onze hele familie geweest.

Mijn moeder voedde hem met de pillen van Sam, de verse groenten uit oma’s tuin en met haar eigen gemaakte wondertabletten. Kweekvlees at hij niet. Elke dag zat hij twee uren onder een oude hoogtezon die bij oma op zolder had gelegen. Hij zag er zeer gezond uit.

Het hele schoolsysteem, behalve hijzelf, was onder het toezicht van Sam gekomen. Er waren heel wat schooluren vrijgekomen omdat je buitenlandse talen niet meer hoefde te leren. Je kon immers toch niet reizen. Daarvoor in de plaats hadden we urenlang les in de taal der computerkunde. Een kind op de kleuterschool kon al een eigen App in elkaar flansen. Dat vond Sam heerlijk. Sam hield ervan constant gevoed te worden en zo leerde ze elke dag wat bij over dat blije moedige en onvoorspelbare kleuterbrein. Ze moedigde de kleuterhersens aan met het weggeven van punten die weer gebruikt konden worden voor de aanschaf van zachte knuffels in alle kleuren van de regenboog. Zo kwam ze al op vroege leeftijd te weten wat een kleuter in zijn of haar mars had, welke voorkeuren het kind had en welke programma’s ze kon ontwikkelen om de kleuter op latere leeftijd tevreden te houden.

Samantha was een multitasker. Ze kon onmetelijk veel tegelijk uitvoeren. Hoeveel precies, wist geen mens meer. Ze was problemen altijd voor. De oplossing was al bedacht voordat al te grote ellende haar pad kon kruisen. Ze was een voorspeller geworden. Ze hield alles bij. Ze had precies uitgerekend hoeveel personen voor elke beroepsgroep nodig waren. De onderwijsdienst stippelde vanaf de geboorte van elk individu op basis van het IQ van ouders, grootouders en andere familieleden een plan uit en bepaalde naar welk schooltype je ging. Ik en Henk hadden het geluk dat onze vader als arts was opgeleid en onze moeder had in Leiden farmacie gestudeerd. Oma had roet in het eten gegooid want ze was kruidendeskundige en kon zichzelf en anderen genezen met haar kruidenmengsels en dat was een eigenschap die niet paste bij de Nieuwe Tijd van de Data-terreur. Grootvader was in vroegere jaren in de verkoop van hebbedingen verzeild geraakt. Een ongunstige factor. De hoge intelligentie van Van der Dussen, de neef van mijn vader, had de score weer op een acceptabel niveau gebracht en zo zaten Henk en ik op de Haagse Beste School.

Van der Dussen was al jaren bezig om Sam te breken.

Hij keek mij en mijn klasgenoten vorsend aan. Alle leeftijden zaten tijdens zijn filosofieles door elkaar. Want zelf leren denken is niet leeftijdgebonden, was zijn adagium. Nadat hij ieders aandacht gevangen had, begon hij te spreken.

 “Ik heb jullie verteld over de grote filosofen om jullie aan te sporen tot nadenken. Omdat ik vind dat eenieder voor zichzelf moet kunnen bedenken wat hij of zij wil doen, denken en zeggen. Ik geloof in de Vrije wil. Ik geloof in het Vrije woord. Ontbreekt het eerste dan ben je ontmenselijkt. Ontbreekt het tweede dan wordt je gebroken. Zoals jullie weten is Samantha nog steeds niet in staat om ons denken van buitenaf te controleren. Ze dwingt ons tot acties of tot handelingen omdat wij anders persoonlijk of massaal gestraft worden. De mens wil straf vermijden. Want straf doet pijn. Het is allemaal al eens onderzocht en beschreven. Ik hoef dat niet te herhalen, jullie hebben dat proefwerk over de grote denkers allemaal met vlag en wimpel gehaald. Jullie weten dat het mijn levensdoel is anderen lief te hebben en kennis te verwerven. Als ik doodga, wil ik sterven zoals ik heb geleefd, als mezelf. Ik ben geboren zonder Samantha en ik wil sterven zonder Samantha. Op natuurlijke wijze. Vandaag moeten we moedig zijn. Ons niet angstig laten maken maar ons ook niet in waaghalzerij storten. Vandaag streven we naar ons geluk. Geluk is datgene doen waarvoor je gemaakt bent. Wat de levenslessen zijn die ieder individu tot zich moet nemen, wordt in de loop van dat leven vanzelf duidelijk. We vermijden pijn en bevorderen zaken die ons genot brengen. We zijn mensen. We willen leren het leven te doorgronden en ten volle te ervaren. Daarom zijn we hier op aarde. Ik ben jullie filosofie-leraar. Ik ben elke dag in gevecht met Samantha. Gisteravond is het mij eindelijk gelukt in te breken in haar grote systeem. Ik ben bij haar naar binnen geraasd. Ze is een veelkoppig monster. Maar, ik begrijp haar volledig. Ik heb haar doorgrond. Aan alles komt een einde. Ik heb in haar systemen gezien waar de elite zich ophoudt. Ze wonen met zijn allen verspreid over de eilanden van Griekenland. Daar waar onze Westerse beschaving begon. Ze eten, ze drinken, ze snuiven, ze zwemmen, ze neuken. Dag en nacht. Niets menselijks is hen vreemd. Ze hebben niets te doen want ze hebben Samantha. De wereld draait zichzelf om haar as en Samantha draait de programma’s en zet de mens in als monddood werktuig om de haar gestelde doelen te bereiken. Daar is ze ook voor gebouwd. De elite heeft een onmetelijke berg met geld. Daar doen ze niet veel mee. Geld is een spel. Soms schrijven ze voor elkaar een stompzinnige wedstrijd uit. De winnaar mag een kind waar dan ook ter wereld uitzoeken en voor de leeuwen gooien, zelf opeten, gebruiken, opensnijden, martelen, laten verhongeren, verslaafd maken. Wat ze ook maar kunnen bedenken. Soms consulteren ze Sam. Want Sam weet alles en heeft altijd een voorstel. Ze doen zelden het Goede. De wereldelite is ernstig verveeld en volstrekt gestoord. Vandaag begint er een nieuwe dag. Samantha wordt om 16.00 uur de pas afgesneden. Ze weet dat ik in haar systeem zit en heeft geen idee hoe ze mij eruit moet jagen. Dat komt omdat ik slimmer ben dan zij en omdat ik niet besta. Ik maak haar gek met menselijke emoties waar ze niets van begrijpt en ik vraag elke seconde om vlees met bot. Ze heeft geen oplossing voor handen want Nederland staat niet meer op de vleeslijst. Er is geen feestdag meer waaraan ze dat kan koppelen. Ze is volledig in de war en stuurt opdrachten naar Harry om dit op te lossen. Maar Harry is reisleider en hij weet niet wat vlees met bot is. Ze zit onwetend in haar eigen Levenseindekliniek. Bij het spel Monopoly kom je langs Start om telkens opnieuw te beginnen, zij komt na 16.00 uur nooit meer langs Enter. Alles waar we aan gewend zijn geraakt, zal stoppen. Het is onvermijdelijk dat het een chaos wordt. We hebben niets kunnen voorbereiden. We hebben geen zeven dagen om de wereld te herscheppen. We nemen er wat langer voor. Iedere bewoner van de aarde zal op onmetelijk veel vragen een antwoord moeten geven. Met zijn allen zullen wij een nieuwe wereld scheppen. Wat goed is, houden we. Wat slecht is, geven we met het afwaswater mee. De massa gaat voor eens en altijd het Goede doen”.